Snijvlak

Een toffe ouder 'sucks'

Een gebrek aan verantwoordelijkheid, weinig zelfbeheersing en vooral gericht op status, gemak, kicks en geld. Het boek 'De grenzeloze generatie' van onderzoeksbureau Motivaction lijkt één grote aanklacht tegen de Nederlandse jongere tot 23 jaar. Maar de ondertitel 'En de eeuwige jeugd van hun opvoeders' legt de vinger op de echt zere plek. Het zijn wij, volwassenen, ouders, opvoeders, die het erbij laten zitten.

Met de vrijblijvendheid die we ons als een warme jas om de schouders hebben gevleid, laten we onze kinderen aan hun lot over. Ga je gang maar, we vinden alles goed. Tja, dan moet je niet vreemd opkijken dat die jongens en meiden gaan stuiteren en op zichzelf gericht zijn. Onze zonen en dochters willen (weer) ouders die grenzen stellen, daadwerkelijk ouder zijn en geen maatje. Een toffe ouder 'sucks'.

Bovendien kunnen een heleboel kinderen die grenzeloze vrijheid niet aan. Circa 40 procent lijkt het wel te gaan redden, maar een bijna net zo groot deel dreigt te verzuipen. Voelt zich verloren, in de steek gelaten. Die frustratie komt er op een gegeven moment uit. Een sociale tijdbom.

Prinses van de wrat (update 5/10)

Het zorgde bij mij voor de lach van de dag. Ben je jonger dan 12 jaar en zit je onder de wratten? Kiek jezelf dan snel op de foto en stuur die op naar Avonturenpark Hellendoorn. De kans is groot dat je het schopt tot Wrattenprins(es). Daarbovenop krijg je nog een jaarkaart voor het park, een ballonvaart en - daar heb je 't - wat spuitbusjes WratWeg van producent HeltiQ. Keer je puntgaaf naar huis.

Zou ik niet al te zeer gebukt gaan onder een wrattenlast dan was ik als kind helemaal blij. Eindelijk eens een kans om van mijn nadeel een voordeel te maken, om het maar Cruyffiaans te zeggen. Dus insturen die foto en maar hopen dat je de meeste vleespukkels hebt, want alleen de drie inzenders met de meeste wratten maken zaterdag 3 oktober een kans op de titel.

Geen nieuws, gemiste kans

Mijn aandacht heb je met een kop als ‘Miljarden euro’s aan cash ongebruikt’, zeker als het om dik 350 miljard pietermannen gaat. De kracht van het grote getal. Helaas bleek deze boodschap niet op mij betrekking te hebben – daar ging een meevaller – maar op bedrijven die inefficiënt omgaan met hun werkkapitaal.

Op dat moment heb je twee keuzes: afhaken (het gaat mij niet aan) of doorlezen (kijken of ik er toch wijzer van word). Het werd de laatste optie en vol goede moed opende ik het persbericht van een Amsterdamse bedrijvenconsultant. Het bleek een fraai voorbeeld van PR dat mij inspireerde om drie jaar geleden de journalistiek vaarwel te zeggen voor een oversteek naar 'the other side'.