De tijd dat een nieuwslezer slechts een nieuwslezer was ligt ver achter ons. Fred Emmer, gebronste man met een gebronsd stemgeluid, was in de jaren '70 de eerste anchorman die uitgroeide tot een BN'er. Sindsdien weten we bijna alles van de gidsen die ons door de dagelijkse actualiteit loodsen. Philip Freriks kwam om de week vanuit Parijs over om het Journaal te presenteren, Jeroen Pauw verslindt vrouwen, de come back van Rob Trip is bewonderenswaardig na zijn hersenbloeding en Sacha de Boer doet het met Rick Nieman, nota bene het boegbeeld van concurrent van RTL Nieuws.
Waar ik deze kennis allemaal van heb? Het wordt me verteld, door RTL Boulevard, SBS Shownieuws, maar ik kan het ook lezen in de magazines van Volkskrant, Telegraaf of NRC. En als het me dan nog niet duidelijk is dan hangen de personen in kwestie het zelf wel aan de grote klok; in programma's als Ranking the Stars waar het privé-domein tot in extremis wordt uitgevent. Het persoonlijke is meer en meer social.
Wat al deze nieuwsmannen en -vrouwen in hun vrije tijd uitvreten zal me een zorg zijn. Ik ben er niet in geïnteresseerd, ben er ook niet bewust naar op zoek. Aan de andere kant is het wel zo dat, wanneer het persoonlijke vanaf het tv-scherm in je gezicht wordt geslingerd, het als kijker onmogelijk is je eraan te onttrekken. En je er een oordeel over te vormen.
Zo werkt het ook bij de romance tussen Eva Jinek en Bram Moszkowicz. Deze week werd bekend dat beiden al ruim een half jaar een relatie hebben. De onthulling kostte Eva de kop als een van de twee dragende presentatoren van NOVA-opvolger Nieuwsuur. De exit leidde tot een stroom reacties, waarbij vaak de spot werd gedreven met de benepenheid van de NOS-maatregel. 'De twee zijn verliefd, dat is privé en heeft niets met het werk te maken. Ik zie niet in waarom ze als presentratrice ongeschikt zou zijn.'
Het punt is dat haar professionele vaardigheden niet ter discussie staan. Wel haar geloofwaardigheid als onpartijdig journalist die volkomen vrij haar afwegingen maakt. Door haar vrijerij met Bram komt ze te makkelijk in situaties terecht waar de belangen van haar partner strijdig zijn met die van haar werkgever. En met die van haar als onafhankelijk journalist. Hoe overtuigd ze ook is dat ze de zaken kan scheiden, het feit dat je collega's en je chef daaraan kunnen twijfelen betekent al dat je aan geloofwaardigheid hebt ingeboet. En in de journalistiek is je geloofwaardigheid je belangrijkste goed. Je moet niet in zo'n situatie terecht willen komen. Dat vond Jinek, vermoed ik, zelf ook, anders was de relatie waarschijnlijk niet angstvallig al een half jaar onder de pet gehouden.
Terecht besluit dus, Eva niet naar Nieuwsuur. Wat het alleen maar verbazingwekkender maakt dat ze kennelijk wel als presentator mag aanschuiven bij Met het Oog op Morgen. Leg mij eens uit, wat is het verschil tussen Nieuwsuur en zijn radio-pendant? Gelden op radio ineens andere journalistieke normen dan op tv? Een nieuwe invulling van doelgroepcommunicatie? Word ik als kijker van Nieuwsuur tussen 22.15 en 22.50 uur serieus genomen, en een kwartier later als luisteraar niet? De NOS huldigt kennelijk het adagium 'als je het niet ziet is er ook niets aan de hand'.
Marchanderen noem ik dat. Zou ik als PR & Communicatie-professional zo met mijn publiek (consument, B2B, media) omgaan, dan zou ik geslacht worden. En terecht. Verder wens ik Eva al het geluk met Bram. Daar heb ik niets over te zeggen en wil ik ook niet iets over te zeggen hebben.
Reacties