Wilders, Luuk & Sparta

'Hoe kan die Wilders zo sterk bij zijn beslissingen blijven?' Luuk ziet zojuist - het ontbijt na de gemeenteraadsverkiezingen - de krantenkoppen op tafel liggen en vindt kennelijk het moment gekomen om zijn verbazing uit te spreken. Want verbaasd is hij. Hoe kun je zo onverzettelijk overtuigd zijn van wat je denkt? Bij belangrijke beslissingen spelen immers zóveel elementen mee dat het door jou gevoelde Grote Gelijk vaak  aan het wankelen wordt gebracht. Voel je dan alleen als kind twijfel; hebben grote mensen dat dan niet?

'De twijfel van jou', probeer ik, 'is helemaal niet erg'. 'Soms weet je het gewoonweg niet. Heb je niet direct een antwoord. Heel normaal. Alle mensen hebben dat. Nou ja, de meeste mensen. Het enige wat je in dat geval kunt doen is nadenken, over wat in die hele brei van gedachtes en meningen echt belangrijk voor je is.'

Ik zie in Luuks ogen dat hij niet overtuigd is. Die zekerheid die Wilders uitstraalt, intrigeert hem, maar ik merk ook dat hij het niet kan plaatsen. Pas dan valt het kwartje bij me. Het heeft alles te maken met de situatie waarin Luuk zelf zit. Als 10-jarige staat hij voor de belangrijkste keuze in zijn jonge leven en hij zou zo graag willen dat hij het al zeker weet.

Luuk kan namelijk aardig voetballen - bij HVV in Den Haag - en belandde vorig najaar in een KNVB-selectieproces dat hem de afgelopen weken enkele stagetrainingen bij Sparta opleverde. En dat ging niet slecht; hij hoorde deze week zelfs dat er een reële kans is dat hij een overstap naar de club in Rotterdam-Noord mag maken. Luuk in de zevende hemel, maar wij als ouders zoeken een rem.

 'Allemaal leuk en aardig Luuk, maar daar moeten wij nog eens goed over nadenken. Voetballen bij Sparta betekent niet alleen veel voor jou, maar heeft ook grote gevolgen voor papa en mama. Hoe doen we dat met school, want dat is toch belangrijker. Hoe kom je in Rotterdam, moeten wij gaan rijden? En wil jij zelf ook wel drie tot vier keer in de week 2 uur in de auto voor een training? En dan niet één keer, maar week in week uit.'

Het malen in zijn hoofd is kennelijk druk bezig, zo besef ik deze ochtend. Op belangstelling voor de politiek heb ik Luuk tot vandaag niet kunnen betrappen, begrijpelijk voor een knul uit groep 7. Maar kennelijk heeft hij door dat in de politiek exact dezelfde afwegingen gemaakt worden als waar hij nu mee te maken heeft. En dat het dan een kwestie is van kiezen. En niet alleen dat. Ook hoe je zo kiest dat je zelf aan je trekken komt, maar het tevens zo invult dat je ouders, diemogelijk andere belangen hebben, tevreden zijn.

En daar is waarschijnlijk Luuks onbegrip over Wilders ontstaan. Te overtuigd van zijn gelijk, deze 'man met dat witte haar'. Hoeft hij dan geen rekening te houden met anderen?  

Nee, de PVV-leider hoeft dat niet. Althans, nog niet. Als New Kid on the Block heeft hij als enige schone handen, daar waar andere partijen de afgelopen jaren allemaal op een of andere manier besmeurd zijn geraakt. Omdat ze verantwoordelijkheid hebben genomen, zijn gaan regeren, coalities hebben gevormd en compromissen hebben moeten sluiten om hun gelijk te kunnen halen. Een resultaat dat overigens alleen kan worden bereikt door rekening te houden met de belangen van anderen. Je haalt met een compromis misschien niet de hele buit binnen, maar de stemming blijft goed. Dat is ook wat waard.

De vraag is nu of de outsider-rol die de PVV zich tot nu toe heeft kunnen aanmeten de partij ongeloofwaardig maakt. Ja, als zij de verantwoordelijkheid blijft schuwen of aan meeregeren zulke dictaten verbindt dat het voor anderen onmogelijk wordt om samen te werken. Nee, wanneer in Almere en Den Haag gekozen wordt voor een constructieve opstelling. Waarbij wordt beseft dat je andersdenkenden moet insluiten in plaats van uitsluiten (datzelfde geldt vanzelfsprekend ook voor de andere partijen).

Onze Luuk is daar op dit moment volop mee bezig. Na vanmorgen heb ik alle vertrouwen in een goede uitkomst. Voor hem en voor ons.